مطلب زیر توسط یکی از دانشجویان قوچانی نوشته شده است و قضاوت را به شما واگذار می کنیم:

نقل است در زمانی نه چندان دور که حاجی مابر مسند وکالت مجلس بود و غم رای نداشت ، انتخابات ریاست جمهوری فرا رسید و از آنجایی که اهل حساب بود  و کتاب ، پس چرتکه انداخت که اگر حمایت کند از سردار سازندگی مصلحت است و تمامش منفعت، لذا عزم خود را جزم کرد و با جماعت یاران برای سردار هیچ کم نگذاشت ولی دست بر قضا  دکتر محمود عرض اندام نمود و انتخابات به دور دوم کشیده شد .و باز حاجی چرتکه انداخت و گفت سردار کجا و شهردار گجا پس عزم خود را جزم تر کرد و حتی از نشستن با جماعت اصلاحات ،رقیب دیرین خود در یک ستاد هم دلشوره ای بخود راه نداد و تا خود گفت بی خیال اگر دشمنی هم بوده مصلحت آنست که رئیس مصلحت را یاری کرداما تیرش به سنگ خورد وعدالت شهردار پیروز شد بر عظمت سردار.

این بگذشت تا دوره وکالت به سر رسید و انتخابات هشتم شروع شد و از آنجایی که طعم وکالت مجلس را چشیده بود و شکست سردار را تجربه نموده بود از هیچ کاری برای پیروزی در انتخابات مجلس فرو گذار نکرد و شد آنچه نباید می گشت و انتخابات باطل شد و چون حاج آقا عادت نداشت کم بیاورد رد صلاحیت او هم کارگر نشد و بالاخره ما هم نفهمیدیم چطور اسم مبارکش در میان تایید صلاحیت ها پیدا شد و او هنوز هم اهل حساب و کتاب است و چون فکر می کرد چرتکه اش خراب است و در دوره قبل حساب و کتاب اشتباه شد آنرا شکست و ماشین حساب خرید و پس از کلی ضرب و تقسیم و جمع و تفریق ؛مصلحت دید اینبار حمایت کند از رقیب دیروز و رئیس جمهور امروز و نه در کنار جماعت اصلاحات بلکه در جامه و کسوت اصولگرایی ، و چون یاران فراموشکاری داشت فکر می کرد که اینها را همگان از یاد برده اند ، چه آن موقعی که رفیق شفیق بود با اصلاح طلبان و یا هنگامی که چند روز بعد از انتخابات ریاست جمهوری نهم به دلجوی از سردار سازندگی با تعدادی از نمایندگان همفکرش و تیمور جان عسکری به دلجویی و دست بوسی او رفتند و یا هنگامی که طرح تجمیع انتخابات را برای کم کردن مدت ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد امضاء نمود که توسط شورای نگهبان رد شد و یا....واکنون حامی داغ دکتر احمدی نژاد و فردا خدا می داند.